سکوت برای خواندن

قیف سکوت

سکوت نداشتن برای ما ها عادی است.

رز مورد دنیس مارزدن، در سال های جنگ جهانی از تحصیل باز مانده بود و باید خودش در خانه کوچک و شلوغ به تحصیل می‎پرداخت. او این سال ها را این چنین توصیف می‎کند:

رادیو باید روشن باشد یا خاموش؟ بچه کوچک تر ها اجازه دارند با سر و صدا بازی کنند؟ پدر می‎تواند پاهایش را دراز کند و حکایت های روزش را تعریف کند؟ اینجا درخواست سکوت تخطی از زندگی و خانواده بود، اقدامی علیه آن، در آن لحظات طبیعت دورهم بودن و آسودن وجود داشت. بسیاری از پسران بورسیه در خانواده های فقیر خیلی زود، عادت کارکردن با رادیو روشن و حرافی‎های خانواده را آموختند، یاد گرفتند که دور خود قیفی از سکوت بسازند.

جهان ما هم دست کمی از این اوضاع ندارد. آلودگی صوتی بخشی از زندگی مدرن است. تنها راهکار جان به در بردن و اندکی کتاب خواندن برای ما کرم کتاب ها همین است.

باید قیف سکوت خودمان را بسازیم چون دنیا برای ما این کار را نمی‎کند.

اهالی مطالعه انزوا طلب هستند. کتاب خواندن خود بخشی از این انزواست. سر در گریبان و خیره به جهانی که جدای از جهان واقعی است. انزوا محصول تخیل عمیقی است که ما را درون خود فرو برده. تخیل عمیقی که برای مست شدن با آن مقدمات نیاز داریم.

قیف سکوت اراده ایی است که برای برگرداندن انزوا باید داشته باشیم.

وقتی توی جمع های شلوغ قرار می‎گیرم از آن دسته جمع هایی که هیچ مناسبات حرف‎هایشان را نمی‎فهمم. این جور موقع ها کتابم را از کیف بیرون می‎آورم و چشمم را به کتاب می‎سپرم. سعی می‎کنم خودم را غرق دنیایی دیگر کنم. سکوت شوخی بی مزه ایی برای این جمع هاست. اما من محتاج همین شوخی بی مزه هستم.

سخت اتفاق می‎افتد. نیاز به تمرکز و اراده دارد. اینکه خودم را به نشنیدن حرف های دور و بر بزنم و به جای آن در جهان دیگری زندگی کنم.

با کمی زمزمه و بلند خواندن توی مغزم کار تمام می‎شود. دنیا برایم سکوت محض می‎شود. سخت هست اما عجیب نه. زیاد پیش می‎آید که وسط همهمه غرق گوشی هایمان می‎شویم.

قیف سکوت وقتی به دست بیاید قدرتی عجیب دارد. جوری که نه فقط خودت بلکه اطرافیانت را هم متاثر می‎کند.

مادر فرانسیس اسپورد زمانی که او بچه بود به او می‎گفت:

همیشه می‎فهمم وقتی جایی توی خانه مشغول خواندنی؛ سکوت مخصوص هست، سکوت مخصوص خواندن.

درباره نویسنده: مائده عفتی

من مائده عفتی هستم. آونگی بین خواندن و نوشتن. این وبلاگ هم فانوس دریایی من است. قرار است اطراف من را بهتر نشان بدهد تا بتوانم بیشتر یاد بگیرم. شاید بتواند به آدم‎هایی دیگر هم کمک کند.

مطالب زیر را حتما بخوانید

4 دیدگاه

  1. اگر کلمه های کتاب یک خلا رو از ذهنمون پر کنن، ور فعال ذهن مون در حال مطالعه باشه، قیف سکوت هم ساخته میشه وگرنه …

  2. ایجاد این قیف سکوت در شلوغی کار خیلی سختیه من تو محل کارم زمان استراحت خیلی سعی می کنم با برداشتن کتابم این کار رو انجام بدم ولی مثل اینکه همه ی دنیا میخوان علیه کتابی که تو دستته قد علم کنن. الکی میزنن رو شونت میگن چیکار میکنی انگار که چشم ندارن ولی هدفشون جز پرت کردن حواس نیست. برام خیلی عجیبه که وقتی گوشی دستم میگیرم کسی باهام کاری نداره!

    1. درسته ایجاد قیف سکوت نیازمند اراده سفت و سختیه!
      دیگران هم اگه اهمیت کتاب خوندن رو می‎دونستند و ازش بهره می‎بردند هیچ وقت از شما نمی‎پرسیدند که چیکار میکنی!
      در حالی که گوشی دست گرفتن دیگه خوارک همه است پس تعجب نداره! عجیب باشید و به کتاب خوندن هاتون ادامه بدید!

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *